کشیدن دندان

Diş Çekimi

کشیدن دندان

در جراحی فک و دهان، کشیدن دندان به معنای خارج کردن دندان از جایگاه آن در استخوان است که ساکت (حفره دندانی) نامیده می‌شود. کشیدن دندان زمانی انجام می‌شود که دندان به‌شدت آسیب دیده باشد، به حدی رسیده باشد که دیگر قابل نجات نباشد، از نظر عملکردی کارایی نداشته باشد یا به‌طور کلی ساختار دهان و دندان را بر هم زده باشد. اگرچه پیش از کشیدن دندان، سایر روش‌های درمان دندان در اولویت قرار می‌گیرند، در برخی موارد کشیدن دندان به‌عنوان بهترین گزینه مطرح شده و توسط متخصص جراحی فک و دهان ترجیح داده می‌شود.

اگر موضوع یک کشیدن ساده دندان باشد، می‌توان با بی‌حسی موضعی مستقیماً دندان را کشید. از سوی دیگر، در برخی روش‌های پیچیده کشیدن دندان، برای راحتی بیشتر بیمار و پزشک، دندان ممکن است با جراحی و تحت بی‌حسی موضعی یا بیهوشی عمومی کشیده شود. در اینجا لازم به ذکر است که استفاده از بیهوشی عمومی در کشیدن دندان بسیار نادر است و بیشتر مشاهده می‌شود که این کار با بی‌حسی موضعی به پایان می‌رسد.

کشیدن دندان ممکن است در مواردی مانند یافته‌های پاتولوژیک در استخوان، تشکیل کیست یا تومور، جراحی ایمپلنت یا آماده‌سازی بافت پیش از پروتز انجام شود. در برخی موارد نیز ممکن است لازم باشد دندانی که باید کشیده شود، پیش از کشیدن به چند قسمت تقسیم شود و تنها به این شکل کشیده شود. در کشیدن جراحی دندان که در چنین مواردی انجام می‌شود، برای اینکه بافت‌های اطراف کمتر آسیب ببینند، دندان در حین کشیدن تقسیم شده و هر قسمت جداگانه کشیده می‌شود. پس از پاک‌سازی کامل ناحیه باقی‌مانده، درمان به پایان می‌رسد.

کشیدن دندان عقل

دندان‌های عقل (که در ترکیه به آن‌ها «دندان‌های بیست‌سالگی» نیز گفته می‌شود) آخرین دندان‌های آسیابی هستند که در دو طرف فک‌ها رویش می‌یابند. لازم به ذکر است که الگوی رویش دندان‌های عقل در هر فرد متفاوت است. ویژگی‌های نژادی و ارثی، ساختار کلی دهان و عادت‌های غذایی از مهم‌ترین عواملی هستند که بر نحوه رویش دندان‌های عقل فرد اثر می‌گذارند. البته ممکن است دندان‌های عقل در فک‌ها نهفته باقی بمانند. در چنین مواردی مداخله جراحی فک و دهان لازم است.

اگر بافت نرم اطراف دندان عقل نهفته شما شروع به ایجاد بافت‌های ناخواسته مانند التهاب یا آبسه لثه کرده باشد، به این معناست که مداخله جراحی برای دندان عقل لازم است. به همین ترتیب اگر دندان عقلی که بخشی از آن نهفته و بخشی رویش یافته است مستعد پوسیدگی باشد، یا با وجود نهفته بودن شروع به فشار آوردن به دندان‌های اطراف کرده باشد، ممکن است باز هم نیاز به جراحی دندان نهفته برای دندان عقل داشته باشید.

در طول جراحی این دندان نهفته، موقعیت، اندازه، زاویه و وضعیت دندان در استخوان از عوامل اصلی مؤثر بر روند جراحی هستند. از آنجا که جراحی دندان عقل روشی پیچیده و نیازمند دقت است، مهم است که برای این کار با دندانپزشکان باتجربه همکاری کنید.

کشیدن دندان نهفته

دندان‌های نهفته همیشه لزوماً دندان عقل نیستند. دندان‌هایی که از آن‌ها به‌عنوان دندان نهفته یاد می‌کنیم، در واقع دندان‌هایی هستند که باید در دهان رویش می‌یافتند، اما با وجود فرا رسیدن زمان رویش، نتوانسته‌اند رویش یابند. همان‌طور که دندان‌های نهفته‌ای وجود دارند که ممکن است کاملاً درون استخوان فک باقی بمانند، دندان‌هایی نیز ممکن است وجود داشته باشند که با وجود قرار گرفتن در جای درست، به دلیل پوشیده شدن با بافت نرم دیده نمی‌شوند. عوامل زیادی بر نهفته ماندن دندان‌ها اثر می‌گذارند. برخی از آن‌ها عبارت‌اند از: عوامل ژنتیکی، تشکیلات کیستی یا توموری در مسیر رویش دندان، کمبود واقعی فضا در فک، سندرم‌ها، بیماری‌های تب‌دار و عفونت‌های گذشته، کمبود فضا در اثر پوسیدگی‌های درمان‌نشده دندان‌های شیری یا جابه‌جایی دندان‌های مجاور در نتیجه از دست رفتن زودهنگام دندان‌های شیری.

جراحی دندان نهفته عملی است که نه تنها از نظر عملکردی و پزشکی، بلکه از نظر زیبایی نیز برای بیمار مفید است. با این حال، پیش از پیشنهاد هرگونه جراحی برای دندان‌های نهفته، باید بررسی شود که آیا گزینه درمان ارتودنسی وجود دارد یا نه. جراحی دندان نهفته، خارج کردن دندان نهفته از دهان به‌صورت یک تکه یا با تقسیم به چند تکه است. پس از جراحی، درد، تورم، کبودی و حساسیت در ساختارهای استخوانی درمان‌شده کاملاً طبیعی است. می‌توان گفت هنگامی که جراحی توسط متخصص حرفه‌ای جراحی فک و دهان انجام شود، این عوارض در حداقل میزان خواهند بود و مدت کوتاهی پس از جراحی از بین می‌روند.

ایمپلنت دندان

implant

ایمپلنت چیست؟

ایمپلنت ماده‌ای است که در استخوان فک کاشته می‌شود. هدف از ایمپلنت این است که مدتی پس از کاشت، با فک بیمار جوش بخورد و نقش ریشه مصنوعی دندان را ایفا کند. ایمپلنت از سه بخش تشکیل شده است: نخست پیچی که در استخوان فک کاشته شده و نقش ریشه مصنوعی را دارد، قطعه اتصال (اباتمنت) که روی انتهای پیچ قرار می‌گیرد، و در بالاترین قسمت، پروتزی که نقش دندان را ایفا می‌کند.

ایمپلنت چگونه انجام می‌شود؟

بیشتر کسانی که ایمپلنت انجام می‌دهند، چون پیش از درمان ایمپلنت پاسخ پرسش «ایمپلنت چگونه انجام می‌شود» را جست‌وجو نکرده‌اند، از درمان می‌ترسند و در انجام آن تردید دارند. با این حال، افرادی که درباره روند درمان اطلاعات دقیق دریافت کرده و با مشورت متخصص، مراحل درمان ایمپلنت را یاد می‌گیرند، رویکردی بسیار آرام‌تر و مثبت‌تر نسبت به درمان پیدا می‌کنند.

درمان ایمپلنت از چند مرحله تشکیل شده است: کاشت ایمپلنت در استخوان فک، روند اسئواینتگریشن و نصب کراون.

مرحله ۱: در مرحله نخست، پیچ ایمپلنت به جای دندان از دست رفته کاشته می‌شود. ابتدا دهان بی‌حس می‌شود، سپس لثه روی استخوان باز شده و به استخوان فک دسترسی پیدا می‌شود. با کمک یک فرز مخصوص، فضایی که پیچ ایمپلنت در آن قرار می‌گیرد ایجاد می‌شود. ایمپلنتی که قطر و طول آن از پیش تعیین شده در این فضا قرار داده شده و لثه باز شده بسته می‌شود. پس از کاشت ایمپلنت می‌توان به مرحله دوم رفت. مدت این کار بسته به تعداد ایمپلنت‌هایی که کاشته می‌شوند متفاوت است.

مرحله ۲: مرحله دوم اسئواینتگریشن (جوش خوردن با استخوان) نامیده می‌شود. این مفهوم به معنای شناختن و جوش خوردن ایمپلنت و استخوان فک با یکدیگر و به تعبیری «پذیرفتن» ایمپلنت توسط استخوان فک است. در این روند، یک درپوش موقت به نام پیچ پوششی روی ایمپلنت قرار داده می‌شود. در طول این روند، مراقبت صحیح از دندان‌ها، رفتار با احتیاط ویژه نسبت به ناحیه ایمپلنت و پرهیز از ضربه یا آسیب بسیار مهم است. پس از تکمیل اسئواینتگریشن، ایمپلنت آماده قرار گرفتن کراون روی آن است.

مرحله ۳: در مرحله سوم و پایانی، پروتز روی پیچ یا پیچ‌های ایمپلنت ساخته می‌شود. البته این پروتز که در لابراتوار تولید می‌شود، کاملاً بر اساس ساختار دهان بیمار و اندازه فضای دندان از دست رفته طراحی خواهد شد. پروتزی که روی ایمپلنت ساخته می‌شود ممکن است به‌صورت متحرک یا ثابت برنامه‌ریزی شود. اگر به‌صورت ثابت برنامه‌ریزی شود، در ایمپلنت‌های تک‌دندان یک کراون و در درمان‌های چند ایمپلنتی چند کراون ساخته می‌شود. پیش از نصب کراون، برای شکل‌گیری لثه یک درپوش ترمیمی (هیلینگ) و سپس قطعه‌ای که نقش پایه نشستن پروتز را دارد قرار داده شده و پروتز روی آن ساخته می‌شود. به این ترتیب درمان ایمپلنت به پایان می‌رسد.

مزایای ایمپلنت چیست؟

فواید درمان ایمپلنت، به‌ویژه در مقایسه با درمان‌های جایگزین برای رفع کمبود دندان، بسیار قابل توجه و متعدد است. شناخته‌شده‌ترین و پرتأکیدترین فواید درمان ایمپلنت به شرح زیر است:

  • ایمپلنت‌ها زحمت‌های اضافه‌ای مانند گذاشتن، برداشتن، جایگذاری یا تمیز کردن را که در دندان مصنوعی وجود دارد به همراه ندارند.
  • دندان ایمپلنت از لحظه نصب، به‌عنوان بخشی از دهان نقشی جامع بر عهده می‌گیرد.
  • ایمپلنت‌ها که در دهان حرکت نمی‌کنند، احساس راحتی در دهان ایجاد می‌کنند.
  • مراقبت از ایمپلنت‌ها بی‌زحمت و آسان است. تنها کاری که برای تمیز نگه داشتن آن‌ها باید انجام دهید، گنجاندن آن‌ها در روند مراقبت دهان و دندانی است که برای سایر دندان‌هایتان انجام می‌دهید.
  • از آنجا که ایمپلنت به‌گونه‌ای طراحی می‌شود که دقیقاً با ساختار دندان طبیعی هماهنگ باشد، هیچ سنگینی یا ناراحتی جسمی برای بیمار ایجاد نمی‌کند.
  • چون فضاهای خالی دهان را پر می‌کند، اعتماد به نفس بیمار را افزایش داده و به او امکان می‌دهد با اطمینان و رضایت بیشتری لبخند بزند.
  • ایمپلنت نه تنها به لبخند، بلکه به عملکرد سخن گفتن و غذا خوردن نیز کمک مثبت و قابل توجهی می‌کند.
  • هنگامی که ایمپلنت از پروتز ثابتی که قرار است نصب شود پشتیبانی می‌کند، نیازی به آماده‌سازی یعنی تراش دندان‌ها نیست؛ بنابراین در مقایسه با گزینه بریج متکی بر دندان، بافت‌های دندان‌های مجاور حفظ می‌شوند.

پس از درمان ایمپلنت به چه نکاتی باید توجه کرد؟

  • در طول درمان، زمانی که ایمپلنت بدون کراون است، یعنی در مرحله ۲ (دوره جوش خوردن)، نباید به آن ناحیه فشار وارد شود یا ضربه‌ای به آن برسد.
  • پس از پایان درمان ایمپلنت، مراقبت از دهان و دندان باید به‌طور منظم انجام شود، دندان‌ها دست‌کم روزی ۲ بار مسواک زده شوند و از نخ دندان استفاده شود.
  • پیش، پس و در طول درمان باید دستورات دندانپزشک دقیقاً رعایت شود.
  • نباید فراموش کرد که ایمپلنتی که به‌درستی مراقبت شود، نسبت به ایمپلنت بی‌مراقبت مدت بیشتری خدمت خواهد کرد.
  • تا چند روز پس از کاشت ایمپلنت، بیشتر باید غذاهای مایع و نرم مصرف کرد و از غذاهای چسبناک یا سفت پرهیز کرد.

انواع ایمپلنت کدام‌اند؟

اگر به مواد مورد استفاده در درمان ایمپلنت نگاه کنیم، می‌توان گفت که بیشتر پیچ‌های ایمپلنت از تیتانیوم ساخته می‌شوند. تیتانیوم به‌ویژه از نظر مقاومت و کیفیت، از فلزات ترجیحی در بیشتر درمان‌های دهان و دندان است. کراونی که روی دندان پیچ‌دار قرار می‌گیرد، اگرچه بیشتر از پرسلن انتخاب می‌شود، در موارد خاص ممکن است از مواد دیگری ساخته شود.

برندهای ایمپلنت کدام‌اند؟

با پیشرفت فناوری، امروزه ممکن است با برندهای ایمپلنت بسیاری روبه‌رو شویم. بسیاری از کشورها می‌توانند ایمپلنت خود را تولید کنند. اما اگر ایمپلنت بی‌کیفیت باشد، پس از کاشت ممکن است برای بیمار مشکلاتی ایجاد کند. به همین دلیل باید برندهای ایمپلنت را به‌خوبی بررسی کرد و بر همین اساس اقدام به درمان کرد. استفاده از ایمپلنت برند X فقط به دلیل ارزان بودن، احتمال بروز مشکلات در ۱ تا ۲ سال را بسیار بالا می‌برد. مهم است که از توصیه پزشک خود که مطالعات انجام‌شده در این زمینه را دنبال می‌کند و بر همین اساس مواد را انتخاب خواهد کرد پیروی کنید. کلینیک ما در این زمینه دقیق است و برندهای ایمپلنت را بر اساس داده‌های علمی انتخاب می‌کند.

هزینه ایمپلنت

طبق قانون نمی‌توانیم در وب‌سایت قیمت اعلام کنیم. اما بیماران گرامی، هنگام جست‌وجوی قیمت لطفاً به نکات زیر توجه کنید.

  • آیا قیمتی که به شما اعلام شده، قیمت پیچ ایمپلنت است یا قیمت همراه با کراون؟
  • آیا هزینه پزشک، هزینه عکس رادیولوژی و غیره در قیمت لحاظ شده است؟
  • توصیه می‌کنیم نام دقیق برند را بپرسید، نه فقط نام کشور سازنده را.
  • حتماً تجربه پزشک در درمان ایمپلنت را بررسی کنید.

درمان مفصل فک (TMJ)

Çene Eklemi Tedavisi

اختلالات مفصل فک، مشکلات دهان و دندانی رایج‌تر از آنچه تصور می‌شود هستند. بیماری‌های مفصل فک که با نام دیگر اختلال عملکرد TMJ یعنی اختلال مفصل گیجگاهی‌فکی شناخته می‌شوند، هر سال در میلیون‌ها نفر دیده و درمان می‌شوند. با وجود اینکه نوع رایجی از بیماری است، کمبود اطلاعات، تشخیص و درمان نادرست یا ارجاع‌های اشتباه در درمان مفصل فک نیز بسیار زیاد است. با این وضعیت، یافتن یک دندانپزشک متخصص و یک متخصص مفصل فک که در این زمینه تخصص یافته و اعتماد به او، روزبه‌روز اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. پاسخ پرسش‌هایی مانند اختلالات مفصل فک کدام‌اند، علائم اختلال مفصل فک چیست، ناراحتی مفصل فک چرا ایجاد می‌شود و درمان مفصل فک چگونه انجام می‌شود را می‌توانید در مقاله ما بیابید.

اختلال مفصل فک چیست؟

اختلال مفصل فک یا ناراحتی مفصل فک با نام رایج اختلال عملکرد TMJ شناخته می‌شود. اختلال عملکرد TMJ به همه اختلالاتی گفته می‌شود که در مفصلی که فک پایین را به جمجمه متصل می‌کند رخ می‌دهند. برای درک بهتر موقعیت و عملکرد مفصل فک، می‌توانید آن را نوعی لولا میان فک و جمجمه تصور کنید. وظیفه باز و بسته شدن درست فک و انجام عملکردهای اصلی آن بر عهده مفصل فک است. اگر فردی از ناراحتی مفصل فک شکایت دارد، به احتمال زیاد با یک مفصل گیجگاهی‌فکی آسیب‌دیده که درد زیادی ایجاد می‌کند روبه‌روست. نکته مهم دیگر در اینجا این است که هر فرد دو مفصل گیجگاهی‌فکی دارد. هر مفصل در یکی از دو طرف راست و چپ فک قرار دارد. در افرادی که اختلال مفصل فک دارند، درد معمولاً از یک طرف شروع می‌شود، اما طرف دیگر را نیز درگیر کرده و به درمان پیشرفته نیاز پیدا می‌کند.

اختلالات مفصل فک چرا ایجاد می‌شوند؟

حال به علل اختلالات مفصل فک می‌پردازیم. ناراحتی مفصل فک یا TMJ ممکن است به دلایل بسیار مختلفی ایجاد شود. در اینجا تشخیص درست علت ناراحتی مفصل فک، برای روند درمان اهمیت حیاتی دارد. متخصص مفصل فکی که به او مراجعه می‌کنید، احتمالاً یکی از علل زیر را به‌عنوان علت اختلال مفصل فک مطرح خواهد کرد:

  • ضربه، جراحت یا آسیب به فک یا دندان
  • فشردن و ساییدن دندان‌ها (دندان قروچه)
  • عادت‌های بد مانند گاز گرفتن لب و جویدن ناخن
  • عادت به جویدن بیش از حد آدامس
  • عوامل ارثی
  • انواع مختلف آرتریت
  • فرسایش یا جابه‌جایی دیسک میان مفصل فک و جمجمه
  • استرس و دندان قروچه ناشی از استرس

لازم است دوباره تأکید کنیم که تشخیص درست علت اصلی اختلال مفصل فک و گذاشتن تشخیص، نقش بزرگی در موفقیت مرحله درمان دارد.

علائم اختلال مفصل فک چیست؟

اگر ناراحتی مفصل فک دارید، به احتمال زیاد هم‌اکنون دوره‌ای از علائم پردرد و دردناک را پشت سر می‌گذارید. با این حال، رایج‌ترین علائم ناراحتی‌های مفصل فک را می‌توان به شرح زیر برشمرد:

  • انحراف فک به کنار هنگام باز شدن
  • حساسیت و دردناکی بیش از حد در ناحیه فک
  • کشیدگی عضلات فک
  • درد فک
  • درد صورت
  • گوش‌درد
  • احساس فشردگی در اطراف صورت
  • درد در چشم‌ها
  • ناتوانی در فشردن چشم‌ها یا درد هنگام فشردن آن‌ها
  • دشواری‌ها و اختلالات جویدن
  • قفل شدن فک
  • صدایی شبیه تق‌تق هنگام باز و بسته شدن دهان (صدای کلیک)
  • برآمدگی قابل مشاهده در مفصل فک
  • وزوز گوش
  • سردردهایی که به میگرن تبدیل می‌شوند

درمان مفصل فک چگونه انجام می‌شود؟

پزشک پس از شنیدن یکایک شکایت‌های شما درباره مفصل فک و معاینه کامل فک، اگر به این نتیجه برسد که ناراحتی موقتی است، ممکن است یکی از گزینه‌های درمانی زیر را به شما پیشنهاد کند:

  • دوری از عادت‌های مضری که باعث درد مفصل فک می‌شوند؛ مانند جویدن ناخن، جویدن اجسام خارجی یا مصرف بیش از حد آدامس
  • ترک عادت‌های دندان قروچه و فشردن دندان‌ها
  • درمان با مسکن
  • استفاده از کمپرس گرم یا سرد روی ناحیه دردناک
  • درمان با طب سوزنی
  • خمیازه نکشیدن با باز کردن بیش از حد دهان
  • بلند صحبت نکردن یا آواز نخواندن و دوری از حرکاتی که به این شکل فک را خسته می‌کنند
  • روی آوردن به مصرف غذاهای نرم‌تر یا دوری از غذاهای سخت‌جویدنی، سفت و چسبناک.

اگر اختلال مفصل فک مورد نظر دائمی باشد و به مداخله پزشکی بیشتری نیاز داشته باشد، ممکن است از یکی از روش‌های زیر نیز استفاده شود.

استفاده از اسپلینت مفصل فک: پس از تشخیص اختلال مفصل فک که با معاینه دقیق و در صورت لزوم آزمایش‌هایی با استفاده از روش‌های کمکی تصویربرداری ممکن است، دندانپزشک ممکن است استفاده از اسپلینت مفصل فک را توصیه کند. اسپلینت مفصل فک دستگاهی شفاف است که روی فک پایین یا بالا قرار می‌گیرد و برای قرار گرفتن میان دندان‌ها طراحی شده است. هدف، تثبیت بسته شدن دندان‌ها با نگه داشتن مفصل فک در موقعیت درست است. این اسپلینت قابل گذاشتن و برداشتن است و برای اصلاح اختلالات مفصل فک ناشی از بسته شدن نادرست فک به کار می‌رود. اسپلینت مفصل فک در برخی موارد فقط در شب استفاده می‌شود، در حالی که در برخی موارد ممکن است استفاده ۲۴ ساعته آن توصیه شود. البته این موضوع به پیچیدگی اختلال مفصل فک بستگی دارد. حتی در هنگام استفاده ۲۴ ساعته نیز بیمار البته می‌تواند هنگام غذا خوردن یا مسواک زدن، اسپلینت مفصل فک را بردارد.

فیزیوتراپی: فیزیوتراپی نیز روشی است که در درمان اختلالات مفصل فک بسیار به کار می‌رود. فیزیوتراپی که شامل تمرین‌های فک، دهان و صورت است، همچنین با استفاده از کمپرس‌های گرم و سرد، مدیریت درد در ناحیه مورد نظر را فراهم می‌کند. هنگام اجرای این روش درمانی، هم متخصص مفصل فک و هم متخصص فیزیوتراپی باید به‌طور هماهنگ کار کنند و برای رسیدن بیمار به بهترین نتیجه، به تفاهم مشترک برسند. برنامه درمانی بسته به ساختار فک، ماهیت اختلال مفصل فک مورد نظر و تلاش فردی بیمار تغییر می‌کند.

جراحی مفصل فک: در اختلالات مفصل فک گاهی مداخله جراحی لازم است. در چنین مواردی از جراحی مفصل فک استفاده می‌شود. جراحی مفصل فک برای ناراحتی‌های مفصل فکی به کار می‌رود که در پیچیده‌ترین سطح هستند و قطعی شده که به سایر روش‌های درمانی پاسخ نخواهند داد. عمل‌هایی مانند جراحی باز مفصل، کندیلکتومی و آرتروسکوپی از جمله کارهایی هستند که ممکن است در طول جراحی مفصل فک انجام شوند.

درمان با تزریق: در ناراحتی‌های مفصل فک، درمان با تزریق روشی درمانی است که به‌ویژه برای درمان علائم و درد به کار می‌رود. اگرچه به اندازه استفاده از دستگاه، اسپلینت یا فیزیوتراپی رایج نیست، اما به‌عنوان روشی که در برخی موارد خاص مؤثر است مطرح شده است.